Moeder worden verandert alles

Ruim vier jaar geleden maakte ik kennis met de geboortezorg, toen ik zwanger raakte van ons eerste kindje. Hoewel ik altijd al een passie had voor zorg, eerst met het idee om geneeskunde te studeren, uiteindelijk met de keuze voor verpleegkunde en de specialisatie anesthesieverpleegkundige, kende ik de wereld van ziekenhuizen, de geboortezorg was nieuw terrein voor mij.

Waar ik op mijn werk altijd bezig was met zorgen vóór anderen, draaide het nu ik zwanger was ineens om zorgen vóór mezelf. En dat bracht nieuwe vragen met zich mee: Wat wil ik? Hoe wil ik het? En met wie? Samen met mijn partner dacht ik na over keuzes die we moesten maken.

Met verbazing ontdekte ik hoe de geboortezorg in Nederland is ingericht. Ik wist altijd al dat ik een natuurlijke bevalling wilde: thuis, in mijn eigen veilige omgeving, misschien in bad, omringd door mensen die ik vertrouwde. Ik droomde ervan om mijn baby zelf aan te pakken, in alle rust.

Tijdens mijn zwangerschappen merkte ik hoe vaak er al voor je gedacht wordt. Hoe vaak het vertrouwen in je eigen gevoel ontbreekt. Hoe gemakkelijk je meegaat in wat “gebruikelijk” is, zonder dat iemand je aanmoedigt om te luisteren naar je intuïtie. Steeds vaker vroeg ik mezelf af: waarom gaat dit eigenlijk zo?

Ik ben iemand die graag kritisch nadenkt waarom dingen gedaan worden zoals ze worden gedaan. En dingen niet voor waarheid aan neemt omdat ze ‘altijd zo gedaan’ worden of ‘omdat het zo hoort’. Het is prima als het goed voelt. Als het niet goed voelt, dan moet je er iets mee. In mijn geval ga ik denken en ga ik informatie vergaren. Ik kan wel over mijzelf zeggen dat ik eigenzinnig ben, ik denk kritisch na en ben trouw aan mijn gevoel. Ik ga niet zonder nadenken ergens in mee.. helemaal als het niet goed voelt. En helemaal als het niet alleen om mijzelf maar om mijn kindje gaat!

In de geboortezorg zijn er zoveel vanzelfsprekendheden, ‘regels’, protocollen, gewoontes, waarbij niet altijd de moeder, het kind of het gezin écht centraal staat. Dat triggerde iets in mij.
Het begon bij de wereld van de geboortezorg, inmiddels gaat het verder dan dat. Hoe ga ik mijn kinderen opvoeden? In hoeverre ga ik mee met de gewoontes van ‘de Nederlander’? Wat vind ik van wat normaal gevonden wordt? Het systeem in Nederland? Wat vind ik belangrijk? Wat wil ik mijn kinderen leren? Hoe wil ik zelf leven? Hoe wil ik mijn leven inrichten? Wat voor mens wil ik zijn?
Op de laatste vraag kan ik antwoord geven. Ik wil een goed mens zijn, die keuzes maakt vanuit het hart.

Ik ben strijdbaar om vragen te stellen, om mijn eigen keuzes te maken. Ik ben strijdbaar om mijn (oermoeder)gevoel te volgen.

Moeder worden heeft me veranderd. Het heeft me dichter bij mezelf gebracht, maar ook strijdvaardiger gemaakt. En die reis, die wil ik hier delen.

Welkom bij Vera Vrij. ✨